piję karmelową herbatę i oglądam 'Tylko mnie kochaj'. jakież to męskie, prawda?
brakowało mi tego. kilka szczerych słów uratowały moje myśli przed czarną dziurą. gdzie zniknął mój optymizm? gdzie się podziało wieloperspektywiczne widzenie? dlaczego się tak pozmieniało? chciałbym żeby to wróciło. i dziękuję za bezcenną siłę, którą mi dałaś Zosiu.
I see trees of green........ red roses too
I see 'em bloom..... for me and for you
And I think to myself.... what a wonderful world
ostatnio zastanawiałem się jak to jest. niektórzy pracują, w międzyczasie studiują, zajmują się rodziną, domem, starają się żeby to wszystko jakoś w miarę ogarnąć, choć brakuje im dnia. inni jeżdżą po świecie, piją drinki z palemkami, nie zwracając uwagi na koszty, lejąc na pieniądze. co taka osoba zrobi jak zostanie na lodzie? jak sobie poradzi w życiu? ostatnio miałem taką rozmowę. wyżej opisana osoba, z dość zamożnej rodziny, czerpiąca z życia garściami powiedziała mi, że jest jej strasznie ciężko, że jest ogólnie ciężko i wzdychnęła głęboko. uśmiechnąłem się tylko i zapatrzyłem w świeczkę. może to nie będzie miłe co powiem, ale przydałaby się niektórym ludziom delikatna lekcja pokory.
I see skies of blue..... clouds of white
Bright blessed days....dark sacred nights
And I think to myself .....what a wonderful world
nauczę się latać. będę superbohaterem w czerwonej pelerynie. będę ratował świat. a wszystko dzięki Muhammadowi Ali w rękawicach, krzyczącego w radości wygranej, który zajmuje zaszczytne miejsce na mojej ścianie. a obok napis 'impossible is nothing'. on też jest superbohaterem.
That sugar cane that tasted good.
That freezing rain, that's what you could.
C'mon, c'mon on no one can see you cry.
This sugarcane
This lemonade
This hurricane, I'm not afraid.
C'mon, c'mon no one can see you cry.
This lightning storm
This tidal wave
This avalanche, I'm not afraid.
C'mon, c'mon no one can see me cry.
Dziękuję Zosiu. Dzięki Muhammad.